Vrienden maken is samen het spel spelen

Spelen maakt het praten een stuk leuker...

Lisa plofte met een zucht op de passagiersstoel. Nicolien deed haar gordel om, startte de auto en keek even opzij. Haar dochter staarde zwijgend uit het raam. Normaal vertelde Lisa onderweg honderduit over alle doelpunten, grappen en avonturen. Nu was het stil.

Vlak daarvoor had Nicolien nog even met de kampleiding gesproken.

"Lisa deed vandaag niet echt mee met de groep," had één van de begeleiders voorzichtig gezegd. "Ze was erg stil en trok zich terug."

Nicolien had geknikt, maar voelde dat er meer achter moest zitten.

Pas toen ze de parkeerplaats afreden, begon Lisa te praten. "Ik ga nóóit meer naar voetbalkamp."

Nicolien zei niets. Ze liet haar dochter eerst alles vertellen.

"Het was supersaai!" riep Lisa boos. "Het was zó mooi weer. We mochten vrij spelen, waterspelletjes doen en voetballen. De leiding ging lekker in de zon zitten en zei dat we zelf mochten kiezen wat we wilden doen."

Ze haalde diep adem.

"Maar niemand uit mijn team wilde spelen. Iedereen ging in een hoekje in de schaduw zitten. Ze zaten alleen maar te praten over wie verliefd was op wie."

Nicolien luisterde aandachtig.

"En ik ben helemaal niet verliefd!" vervolgde Lisa fel. "Ik vind dat stom. Ik wilde gewoon lekker spelen."

"Wat gebeurde er toen?" vroeg Nicolien rustig.

"Anna zei ineens dat één van de jongens mij leuk vond." Lisa trok een vies gezicht. "Daar was ik helemaal niet mee bezig. Ik werd boos en ben weggelopen. Samen met twee vriendinnen ben ik in de kantine gaan zitten."

"Kwam de leiding nog bij jullie?"

Lisa knikte.

"Ze wilden dat we weer naar buiten gingen. Maar waarom zou ik? Buiten deed toch niemand iets leuks. Alleen maar stil zitten in de schaduw."

Nu begreep Nicolien ineens waarom de leiding had gezegd dat Lisa zo stil was geweest.

Niet omdat ze niet mee wilde doen, maar omdat er niets was om aan mee te doen waar zij blij van werd. "En iedereen deed alleen maar wat Anna wilde," mopperde Lisa verder. "Zij bepaalt met wie ze omgaat en de rest doet haar na. Ondertussen gingen we helemaal niet meer voetballen."

Even bleef het stil in de auto.

"Ik snap dat je teleurgesteld bent," zei Nicolien. "Dat zou ik ook zijn geweest."

Lisa keek verrast op. Ze had misschien verwacht dat haar moeder zou zeggen dat ze zich niet zo moest aanstellen. "Maar," vervolgde Nicolien, "ik denk ook dat het anders kan."

Lisa zuchtte.

"Hoe dan? Niemand wilde iets doen."

Die woorden brachten ineens een herinnering terug.

Nicolien glimlachte. "Weet je, toen ik ongeveer jouw leeftijd had, was ik eigenlijk precies zoals jij."

Lisa keek haar nieuwsgierig aan.

"Ik vond praten over wie wie leuk vond ook helemaal niet interessant. Ik wilde juist bezig zijn. Een spel spelen, buiten rennen, een bordspel doen, iets bouwen of tekenen. Zodra we met een spel begonnen, vergat iedereen ineens waar hij zich druk om maakte."

Lisa luisterde aandachtig.

"Vaak stelde ík gewoon voor om een spelletje te doen," vertelde Nicolien. "En soms begon ik gewoon alvast. Meestal deden anderen vanzelf mee. Want eigenlijk vindt bijna iedereen het leuk om ergens mee bezig te zijn."

"Maar als niemand wil?" vroeg Lisa.

"Dan kun je het toch proberen. Vraag of iemand wil voetballen. Of een waterspel doen. Of een kaartspel. Of iets tekenen. Of over een leuke film praten. Of samen gamen, dansen, hockeyen of een wedstrijdje verzinnen."

Nicolien keek even naar haar dochter.

"Het leven gaat niet alleen maar over praten over wie verliefd is. Of over wie je wel of niet leuk vindt. Het gaat juist om samen leuke dingen doen. Dan vergeet je vanzelf al dat nadenken over wat anderen van je vinden."

Lisa keek voor zich uit.

"En weet je wat er dan gebeurt?" vroeg Nicolien.

Lisa schudde haar hoofd.

"Dan maak je juist vrienden. Niet omdat je eindeloos over elkaar praat, maar omdat je samen plezier hebt. Als je samen lacht, speelt, sport of iets maakt, groeien vriendschappen vanzelf. Daar hoef je helemaal niet zo over na te denken."

Het bleef even stil.

Lisa staarde naar de bomen die langs de autoruit voorbijgleden. Nicolien zag hoe de boze frons langzaam verdween. Heel voorzichtig verscheen er een klein glimlachje op haar gezicht.

Opeens draaide Lisa zich enthousiast om.

"Ik snap het!"

"Wat dan?" vroeg Nicolien.

Lisa glimlachte breed.

"Ik maak juist vrienden door iets leuks te gaan doen. En dan maak je vanzelf vrienden!"

Nicolien knikte tevreden.

"Precies. Dat vinden mensen uiteindelijk het allerleukst."

Voor het eerst sinds ze waren weggereden, voelde de auto weer licht en vrolijk aan. De teleurstelling van het kamp was niet helemaal verdwenen, maar Lisa had iets veel waardevollers meegenomen naar huis dan een gewonnen wedstrijd.

Ze had ontdekt dat je niet hoeft mee te doen met waar iedereen over praat. Je mag ook degene zijn die een bal pakt, een spel bedenkt of een avontuur begint.

En heel vaak sluiten de mooiste vriendschappen zich daar vanzelf bij aan.

MoodbooK: Grietje Cnossen

Toepassing #FunTDO = :)

# = Bovenstaande verhaal is gegenereerd in samenwerking met Chat GPT, waarin ik zelf grotendeels de input heb gegeven.

Fun =  Hoe leg je aan jouw dochter of zoon uit, waarom samen spelen het allerleukst is

T = Mijn eigen ervaring als verhaal omgezet naar een klein verhaaltje, met de hoop andere ouders en jongeren te inspireren, dat spelen ontzettend leuk is en dat je dit je hele leven mag doen, ongeacht wat een ander van jouw vindt.

DO = Ik vind een spel spelen het allerleukst, want dan komt vaak hetgeen naar boven in wie ik werkelijk ben, dat gevoel wil ik graag aan mijn kinderen meegeven.

:) = RealiZe: Het besef dat je gewoon wat leuks wilt doen, in plaats van denken wat anderen van je vinden.